Maestro Mohammad Reza Shajarian

Tuesday, January 17, 2012

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار


آواز ابوعطا شعر: حافظ آلبوم: پیام نسیم

(درآمد ابوعطا، جمله‌ی اول)

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

ببر اندوه دل و مژده‌ی دلدار بیار

(درآمد ابوعطا، جمله‌ی دوم)

نکته‌ی روح‌فزا از دهن دوست بگو

نامه‌ی خوش‌خبر از عالم اسرار بیار

(درآمد ابوعطا، جمله‌ی سوم)

به وفای تو

به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز

بی غباری که پدید آید از اغیار بیار

(حجاز)

گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب

بهر آسایش این دیده‌ی خونبار بیار

(حجاز)

شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن

به اسیران قفس

به اسیران قفس مژده‌ی گلزار بیار

(حجاز + فرود)

روزگاریست که دل چهره‌ی مقصود ندید

ساقیا

ساقیا آن قدح آینه‌کردار بیار

۱	ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار	ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار
۲	نکته‌ای روح فزا از دهن دوست بگو	نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار
۳	تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام	شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار
۴	به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز	بی غباری که پدید آید از اغیار بیار
۵	گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب	بهر آسایش این دیده خونبار بیار
۶	خامی و ساده دلی شیوه جانبازان نیست	خبری از بر آن دلبر عیار بیار
۷	شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن	به اسیران قفس مژده گلزار بیار
۸	کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست	عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار
۹	روزگاریست که دل چهره مقصود ندید	ساقیا آن قدح آینه کردار بیار
۱۰	دلق حافظ به چه ارزد به می‌اش رنگین کن	وان گهش مست و خراب از سر بازار بیار

Wednesday, June 01, 2011

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد


آواز بیات ترک شعر: حافظ آلبوم: آستان جانان

(درآمد بیات ترک)

کی شعر تر انگیزد، خاطر که حزین باشد

یک نکته ازین معنی، گفتیم و همین باشد

(درآمد بیات ترک)

از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار

صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

(امیری از آواز دشتی)

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل

شاید که چو وابینی خیر تو درین باشد

(جمله‌ی اول شکسته)

هر کو نکند فهمی زین کلک خیال‌انگیز

نقشش به حرام، ار خود صورتگر چین باشد

(جمله‌ی دوم شکسته)

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در دایره‌ی قسمت اوضاع چنین باشد

(جمله‌ی سوم شکسته)

هر کو نکند فهمی زین کلک خیال‌انگیز

نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود

کین شاهد بازاری، وآن پرده‌نشین باشد

(امیری از آواز دشتی)

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل

شاید که چو وابینی

شاید که چو وابینی خیر تو درین باشد

(فرود)

آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر

کین سابقه‌ی پیشین تا روز پسین باشد

۱	کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد	یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد
۲	از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار	صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد
۳	غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل	شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد
۴	هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز	نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد
۵	جام می و خون دل هر یک به کسی دادند	در دایره قسمت اوضاع چنین باشد
۶	در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود	کاین شاهد بازاری وان پرده نشین باشد
۷	آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر	کاین سابقه پیشین تا روز پسین باشد

Sunday, May 01, 2011

بگذار تا مقابل روی تو بگذریم


آواز نوای مرکب شعر: سعدی آلبوم: نوا (مرکب خوانی)

(درآمد نوا)

بگذار تا مقابل روی تو بگذریم

بگذار

بگذار تا مقابل روی تو بگذریم

دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم

(جمله‌ی اول گردانیه)

شوق است در جدایی، جور است در نظر

شوق است در جدایی و جور است در نظر

هم جور به، که طاقت شوقت نیاوریم

(تحریر نغمه)

(جمله دوم گردانیه)

گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من

از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم

(گَوشت)

ما را سری است با تو که گر خلق روزگار

دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم

(فرود به نوا)

(بیات راجع)

ما را سری است با تو که گر خلق روزگار

دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم

(اوج بیات راجع)

گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من

از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم

(عشاق)

روی ار به روی ما نکنی حکم از آن توست

باز آ

(قرچه)

باز آ که روی در قدمانت بگستریم

(جمله‌ی اول رضوی)

ما با توایم و با تو نه‌ایم، نیست بوالعجب

در حلقه‌ایم با تو و چون حلقه بر دریم

(جمله‌ی دوم رضوی)

نه بوی مهر می‌شنویم از تو ای عجب

نه روی آنکه مهر دگر کس بپروریم

(جمله‌ی اول سلمک)

از دشمنان برند شکایت به دوستان

چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟

(جمله‌ی دوم سلمک)

ما خود نمی‌رویم دوان از قفای کس

آن می‌برد که ما به کمند وی اندریم

(فرود به نوا)

(فرود نوا)

سعدی تو کیستی

سعدی تو کیستی که در این حلقه‌ی کمند

چندان فتاده‌اند که ما صید لاغریم

(فرود از نوا به شور)

۱	بگذار تا مقابل روی تو بگذریم	دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم
۲	شوقست در جدایی و جورست در نظر	هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم
۳	روی ار به روی ما نکنی حکم از آن توست	بازآ که روی در قدمانت بگستریم
۴	ما را سریست با تو که گر خلق روزگار	دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم
۵	گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من	از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم
۶	ما با توایم و با تو نه‌ایم اینت بلعجب	در حلقه‌ایم با تو و چون حلقه بر دریم
۷	نه بوی مهر می‌شنویم از تو ای عجب	نه روی آن که مهر دگر کس بپروریم
۸	از دشمنان برند شکایت به دوستان	چون دوست دشمنست شکایت کجا بریم
۹	ما خود نمی‌رویم دوان در قفای کس	آن می‌برد که ما به کمند وی اندریم
۱۰	سعدی تو کیستی که در این حلقه کمند	چندان فتاده‌اند که ما صید لاغریم

Wednesday, April 13, 2011

در نظربازی ما بیخبران حیرانند


آواز ابوعطا شعر: حافظ آلبوم: عشق داند

(جمله‌ی اول درآمد ابوعطا)

در نظربازی ما بیخبران حیرانند

من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند

(جمله‌ی دوم درآمد ابوعطا)

عاقلان نقطه‌ی پرگار وجودند ولی

عشق داند

عشق داند که در این دایره سرگردانند

(جمله‌ی سوم درآمد ابوعطا)

جلوه‌گاه رخ او دیده‌ی من تنها نیست

ماه و خورشید همین آینه می‌گردانند

(جمله‌ی اول حجاز)

عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا

ما همه بنده و این قوم خداوندانند

(اشاره به یتیمک)

مفلسانیم و هوای می مطرب داریم

آه اگر

(جامه‌دران)

آه اگر خرقه پشمین به گرو نستانند

(جمله‌ی دوم حجاز)

لاف عشق و گله از یار بسی لاف دروغ

عشقبازان چنین

عشقبازان چنین مستحق هجرانند

(کرد بیات)

مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار

ور نه مستوری و مستی همه کس نتوانند

(اوج یتیمک)

گر شوند آگه از اندیشه‌ی ما مغبچگان

(تحریر اصفهانک)

(فرود)

بعد از این خرقه‌ی صوفی

بعد از این خرقه‌ی صوفی به گرو نستانند

۱	در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند	من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند
۲	عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی	عشق داند که در این دایره سرگردانند
۳	جلوه گاه رخ او دیده من تنها نیست	ماه و خورشید همین آینه می‌گردانند
۴	عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا	ما همه بنده و این قوم خداوندانند
۵	مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم	آه اگر خرقه پشمین به گرو نستانند
۶	وصل خورشید به شبپره اعمی نرسد	که در آن آینه صاحب نظران حیرانند
۷	لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ	عشقبازان چنین مستحق هجرانند
۸	مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار	ور نه مستوری و مستی همه کس نتوانند
۹	گر به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد	عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند
۱۰	زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد	دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند
۱۱	گر شوند آگه از اندیشه ما مغبچگان	بعد از این خرقه صوفی به گرو نستانند