Friday, January 15, 2010
Thursday, January 14, 2010
یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
 |
||
| آواز ابوعطا شعر: رهی معیری اجرا: گلهای تازه ۶۵ |
 |
|
(-)
|
|
یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
|
|
در میان لاله و گل آشیانی داشتم
|
|
(-)
|
|
گرد آن شمع طرب میسوختم پروانهوار
|
|
پای آن سرو روان اشک روانی داشتم
|
|
(-)
|
|
آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود
|
|
عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم
|
|
(-)
|
|
در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود
|
|
در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم
|
|
(-)
|
|
درد بی عشقی ز جانم برده طاقت ور نه من
|
|
داشتم آرام، تا آرام جانی داشتم
|
|
(-)
|
|
درد بی عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من
|
|
داشتم آرام، تا آرام جانی داشتم
|
|
(-)
|
|
چون سرشک از شوق بودم خاکبوس درگهی
|
|
چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم
|
|
(-)
|
|
بلبل طبعم کنون باشد ز تنهایی خموش*
|
|
نغمهها بودی مرا تا همزبانی داشتم
|
|
(-)
|
|
بلبل طبعم کنون باشد ز تنهایی خموش*
|
|
نغمهها بودی مرا تا همزبانی داشتم
|
*: بلبل طبعم «رهی» باشد ز تنهایی خموش.
+
| ۱ | یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم | در میان لاله و گل آشیانی داشتم | |
| ۲ | گرد آن شمع طرب میسوختم پروانهوار | پای آن سرو روان اشک روانی داشتم | |
| ۳ | آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود | عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم | |
| ۴ | چون سرشک از شوق بودم خاکبوس درگهی | چون غبار از شوق سر بر آستانی داشتم | |
| ۵ | در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود | در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم | |
| ۶ | درد بی عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من | داشتم آرام تا آرام جانی داشتم | |
| ۷ | بلبل طبعم «رهی» باشد ز تنهایی خموش | نغمهها بودی مرا تا همزبانی داشتم |
Sunday, November 22, 2009
بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
|
||
| آواز دشتی شعر: سعدی اجرا: مزار استاد برومند* |
 |
|
(-)
|
|
بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
|
|
کز سنگ ناله خیزد
|
|
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران
|
|
(-)
|
|
با ساربان بگویید احوال آب چشمم
|
|
تا بر شتر نبندد محمل به روز باران
|
|
تا بر شتر نبندد محمل به روز باران
|
|
(-)
|
|
هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد
|
|
داند که سخت باشد
|
|
داند که سخت باشد قطع امیدواران
|
|
داند که سخت باشد قطع امیدواران
|
*: این آواز در بهمن ماه ۱۳۵۵ از رادیوی ملی ایران به مناسبت وفات «نورعلیخان برومند» پخش شده است.
+
| ۱ | بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران | کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران | |
| ۲ | هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد | داند که سخت باشد قطع امیدواران | |
| ۳ | با ساربان بگویید احوال آب چشمم | تا بر شتر نبندد محمل به روز باران | |
| ۴ | بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت | گریان چو در قیامت چشم گناهکاران | |
| ۵ | ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد | از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران | |
| ۶ | چندین که برشمردم از ماجرای عشقت | اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران | |
| ۷ | سعدی به روزگاران مهری نشسته در دل | بیرون نمیتوان کرد الا به روزگاران | |
| ۸ | چندت کنم حکایت شرح این قدر کفایت | باقی نمیتوان گفت الا به غمگساران |
وداع یاران
|
||||
| تصنیف دشتی شعر: سعدی آهنگ: محمدرضا لطفی؟ اجرا: بهمن ماه ۱۳۵۵* |
|
|||
| بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران | کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران | |||
| [کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران] | ||||
| با ساربان بگویید احوال آب چشمم | تا بر شتر نبندد محمل به روز باران | |||
| [تا بر شتر نبندد محمل به روز باران] | ||||
| هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد | داند که سخت باشد قطع امیدواران | |||
| [داند که سخت باشد قطع امیدواران] | ||||
| ای صبح شبنشینان جانم به طاقت آمد | ||||
| ای صبح شبنشینان جانم به طاقت آمد | از بس که دیر ماندی چون شام روزهداران | |||
| سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل | بیرون نمیتوان کرد الا به روزگاران | |||
| [بیرون نمیتوان کرد الا به روزگاران] | ||||
| [الا به روزگاران] | ||||
*: این تصنیف در بهمن ماه ۱۳۵۵ از رادیوی ملی ایران به مناسبت وفات «نورعلیخان برومند» پخش شده است.
